برای من که انقلاب اسلامی را درک کرده ام وتا اندازه ای برای پیروزی و بقای آن نقش داشته ام سخت و دشوار است که بعضی کج روی ها و نا ملایمات را برای انحراف در اهداف اولیه ببینم . انقلاب اسلامی ایران به اعتراف غالب اندیشمندان در عرصه جامعه شناسی یک انقلاب منحصر به فرد بود . بزرگترین امتیاز این انقلاب حضور رهبری کم نظیر و شخصیتی چند بعدی متناسب با فرهنگ ایرانی ( فرهنگی ایرانی اسلامی)  در راس آن بود . من بدون تعصب و ادخال ارزشی نتوانستم در تاریخ ایران و جهان شخصیتی را مثل او پیدا کنم . البته این به آن معنا نیست که شخصیت های بزرگی در تاریخ ایران و جهان نبوده اند بلکه شخصیت هایی بوده اند که در تاریخ مثلشان را نخواهید یافت و لی بدون استثناء شخصیت آنان تک بعدی است . یا ایرانی خالصند یا غربی خالص . یا عربند یا فارس . یا محو فرهنگ غربند یا محو فرهنگ ایرانی. یا متحجرند یا سکولار . یا سنت گرا یا متجدد. یا دگمند یا باز باز. و در یک کلام یا افراطیند یا تفریطی. ولی امام هیچکدام از اینها نبود . اولا: به نظر من امام اسلام حقیقی را شناخته بود و یقیننا" بدون تعصب اسلام را مورد بررسی قرار داده  و به تعیبر مولانا مغر آن رااز پوسته اش جدا کرده بود.  بهتر بگویم مرز خود را از ظاهر گرایان جدا کرد ، لذا با تبیین عرف و شرع    تئوری انقلاب را  پایه ریزی نمود و برای اولین بار این تئوری را با در نظر گرفتن دو عنصر مکان و زمان اجرائی کرد .ثانیا":بدون تردید امام فرهنک ایرانی را با تمام وجود لمس کرده بود حضور میلیونی مردم در استقبال  و پایان عمرش نظر مارا تائید میکند  گرچه دلایل دیگری مثل پیام های نوروزی (عید ایرانیان) ،دفاع از مرز جغرافیائی و تعبیر شهادت برای دفاع کنندگان و ... را می توان به آن اضافه کرد. ثالثا": خود سا ختگی بی نظیر امام را در هیچ کس پیدا نخواهید کرد کدام شخصیت را به آرامی امام میتوانید پیدا کنید . آرامش برای یک سیاستمدار در عالم واقع تقریبا" محال است . ولی امام آرام آرام بود و به دیگرا ن هم آرامش میداد .      و نگرانی های مرا قطعا" درک خواهید کرد ،