محرم برای من همیشه یک ایام ویژه ای بوده و من در این روزها در یک حال و هوای دیگری هستم . شاید دلتنگی من بواسطه غروب غم گرفته کربلاست . هرچه هست من در این روزها در خواب و بیداری مفتونم. واین مربوط به امسال تنها نیست همیشه وهر سال در همین روزها چنین حالی پیدا می کنم . دلم برای غربت و مظلومیت بچه های فاطمه بیشتر از شهادتشان میسوزد . خیلی سخت است انسان در خانه و کشور و ملک خودش غریب باشد . غیر از دعوت دروغین مردم کوفه مولایمون علی یعنی پدر همین مظلومان عالم درکوفه ملک و خانه و سکنی داشته و قبرش آنجا بوده. مثل این می ماند که کسی بخواهد به خانه پدری اش برگردد و او را راه ندهند . خیلی قصه کربلا دردناکه . التماس دعا